Po I wojnie światowej istniały w Polsce dwie odrębne denominacje baptystyczne: Unia Zborów Baptystów Języka Niemieckiego w Polsce (licząca 41 zborów) oraz Związek Zborów Słowiańskich Baptystów (68 zborów), którego czołowym organizatorem był Karol Władysław Strzelec, a pierwszym prezesem Jan Petrasz.
W 1921 rozpoczęły się rozmowy zjednoczeniowe pomiędzy Związkiem Zborów Słowiańskich Baptystów a Związkiem Ewangelicznych Chrześcijan. W 1923 odbyła się w Brześciu konferencja zjednoczeniowaWedług K. Bednarczyka Brześć został obrany na miejsce zjazdu ponieważ „Łukasz Dziekuć-Malej był od samego początku największym entuzjastą zjednoczenia”. ()., na której wybrano Komitet Zjednoczenia. Baptyści byli reprezentowani przez 40 delegatów, ewangeliczni przez 44. Na czele Związku stanął Ludwik Szenderowski, przedstawiciel ewangelicznych chrześcijan. W 1924 do Związku przystąpiła „misja Fetlera”. Baptyści znaleźli się w mniejszości. Baptyści opuścili Związek we wrześniu 1925 roku. Przyczyną była stronniczość (zdaniem baptystów) prezesa Ludwika Szenderowskiego w kierowaniu Związkiem.