Kinescoping w USA Począwszy od września 1951 roku kinescoping był używany do zapisu programów emitowanych w Nowym Jorku i ich emisji na zachodnim wybrzeżu z 3-godzinnym opóźnieniem. W Hollywood program odbierany z przekaźników mikrofalowych lub linii kablowych był rejestrowanych na taśmie 35 mm oraz w formie backupu na taśmie 16 mm, po trwającym kilkadziesiąt minut nagraniu taśmy filmowe były dostarczane przez kurierów do laboratoriów gdzie były w ekspresowym tempie wywoływane i suszone, by po trzech godzinach od rozpoczęcia nagrania mogły zostać wyemitowane przez nadajniki na zachodnim wybrzeżu. Dodatkowo z taśmy 16 mm tworzono kopie przeznaczone dla gwiazd, które w kontrakcie gwarantowały sobie otrzymanie kopii programu, w którym uczestniczyły. Ze względu na wysokie koszty takiej operacji (kinescoping pochłaniał wówczas więcej taśmy filmowej niż wszystkie studia filmowe w Hollywood razem wzięte) na początku lat 50. rozpoczęto prace nad tańszą metodą utrwalania programów telewizyjnych. Ostatecznie na przełomie lat 1957/1958 taśma filmowa została zastąpiona taśmą magnetyczną, którą można było używać wielokrotnie.
W latach 60.