Na terenie zaboru rosyjskiego można ich było używać fakultatywnie od 1875.
Do ważniejszych systemów miar stosowanych w przeszłości w Polsce należały:
miary austriackie miary galicyjskie miary gdańskie miary krakowskie miary lwowskie – inna nazwa miar galicyjskich miary nowopolskie miary pruskie i niemieckie miary rosyjskie miary staropolskie miary warszawskie – inna nazwa miar staropolskich miary wrocławskie.
Miary i wagi w dawnej Polsce Najstarsze miary polskie noszą nazwy rodzime i opierały się na przeciętnych wymiarach ludzkich: siąg, łokieć, piędź, stopa, skok. W późniejszym czasie pod wpływem kontaktów handlowych z kupcami zagranicznymi weszły w użycie nowe miary i wagi: antał, cal, cetnar, funt, huba, klafter, łan, łaszt, łut, mendel, mila, morga, sznur, tuzin, wiertel.
W prawodawstwie staropolskim widać dążenie do ujednolicenia miar i wag w całym państwie, przy jednoczesnym zachowywaniu dużej wyrozumiałości dla prowincjonalnych uświęconych tradycją odrębności.
Prawo z 1420 r. stanowi: „miary zboża, sukien i innych rzeczy ziemnych przez kmiecie do targu wożonych, przez wojewodę na każdy rok stanowione być mają.”
W 1511 r. uchwalono, że „miara ze starodawna postanowiona, ma być od kupców chowana, którą gdyby kto utracił, według statutu przez wojewody i starosty karany być ma”.