Miary staropolskie, inaczej miary warszawskie – system miar Rzeczypospolitej wprowadzony 6 grudnia 1764.

Nazwa miary staropolskie została przyjęta później, dla odróżnienia od miar nowopolskich. System wywodził się ze stosowanych wcześniej miar i miał unifikować miary w Rzeczypospolitej. Z powodu stosowania nadal w wielu miejscach jednostek lokalnych i niedokładnego określenia wielu nowych jednostek nie udało się przeprowadzić skutecznej unifikacji.

W okresie zaborów miary staropolskie zastąpiono w Galicji w 1801 miarami galicyjskimi, w zaborze pruskim w 1817 miarami pruskimi i niemieckimi, w Królestwie Polskim w 1817 miarami nowopolskimi.

Podstawowe jednostki miary długości handlowe 1 cal (palec) = 0,0248 m 1 dłoń = 3 cale = 0,0744 m 1 ćwierć = 2 dłonie = 1/4 łokcia (stąd nazwa) = 0,1489 m 1 sztych = 8 cali = 0,1985 m 1 stopa = 1,5 sztycha = 12 cali = 0,2978 m 1 łokieć (miara podstawowa) = 2 stopy = 0,5955 m 1 sążeń = 3 łokcie = 1,787 m

rolne i drogowe 1 łokieć = 0,5955 m 1 krok geometryczny (miara podstawowa) = 3,75 łokcia = 2,2333 m 1 pręt = 2 kroki = 4,4665 m 1 laska = 2 pręty = 8,933 m 1 sznur (sznur mierniczy) = 5 lasek = 44,665 m 1 staja = 3 sznury = ok. 134 m