Ludwik XI (ur. 3 lipca 1423 w Bourges, zm. 30 sierpnia 1483 na zamku Plessis-lès-Tours) – król Francji od 1461, syn Karola VII z dynastii Walezjuszów i Marii Andegaweńskiej, gonfaloniere papieski.
Delfin Francji 24 czerwca 1436 poślubił Małgorzatę Szkocką, córkę króla Jakuba I i Joanny Beaufort. Małgorzata jednak zmarła nie dając mu potomków (1445). 14 lutego 1451 Ludwik ożenił się po raz drugi, z zaledwie ośmioletnią Karoliną Sabaudzką, córką Ludwika I, księcia Sabaudii i Piemontu. Karolina urodziła mu ośmioro dzieci, z których wiek niemowlęcy przeżyli: Anna de Beaujeu (1461–1522), regentka Francji Joanna Walezjuszka (1464–1505), królowa Francji jako żona Ludwika XII Karol VIII (1470–1498), król Francji
W 1440 Ludwik nadal jako delfin poparł bunt możnowładców przeciw ojcu (tzw. prageria). W latach 1447–1456 sprawował bezpośrednią władzę nad Delfinatem. Sukcesy administracyjne oraz zawiść jego ojca Karola VII doprowadziły do odebrania mu zarządu tej prowincji. W 1456 roku delfin Ludwik zbiegł do Burgundii, gdzie przebywał do roku 1461, tj. do śmierci ojca, pod opieką swego wuja, Filipa III Dobrego.