Po zakończeniu I wojny światowej, powstaniach i plebiscycie Zębowice znalazły się w granicach Niemiec. Zębowice często zmieniały właścicieli, ostatnimi właścicielami – od 1834 roku – byli książęta raciborscy, przedstawiciele rodu Hohenlohe.
Plebiscyt i powstanie W 1910 roku 935 mieszkańców mówiło w języku polskim, 23 w językach polskim i niemieckim, natomiast 136 osób posługiwało się jedynie językiem niemieckim. W wyborach komunalnych w listopadzie 1919 roku na listę polską oddano 117 głosów, co pozwoliło na uzyskanie 9 z 12 mandatów. Od stycznia 1921 roku działało tu gniazdo Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół". Podczas plebiscytu w 1921 roku we wsi uprawnionych do głosowania było 709 mieszkańców (w tym 84 emigrantów). Za Polską głosowało 369 osób, za Niemcami 329 osób. Podczas III powstania śląskiego Zębowice 6 maja zostały zajęte przez siły Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Przez cały okres powstania toczyły się walki o wieś i znajdujący się w niej strategicznie położony dworzec kolejowy. 21-22 maja wojska powstańcze odparły zmasowane ataki żołnierzy niemieckich.