Filip I (ur. 23 maja 1052, zm. 29 lipca 1108 w Melun) – król zachodnich Franków (Francji) w latach 1060–1108, koregent do 1059. Syn Henryka I (1031–1060), z dynastii Kapetyngów i Anny Kijowskiej.
Za panowania Filipa I miały miejsce dwa dużej wagi wydarzenia dla Francji. Pierwszym była wyprawa wojenna księcia Normandii – Wilhelma przez kanał La Manche i podbicie Anglii, po walnej bitwie pod Hastings (1066). W ten sposób Wilhelm stał się potężniejszy niż jego senior, król Francji. Filip próbował temu przeciwdziałać, poprzez wspieranie buntu Roberta Krótkonogiego, jednak bezskutecznie.
Drugim wydarzeniem, zbojkotowanym przez króla Filipa I, który był wówczas obłożony ekskomuniką, była I wyprawa krzyżowa, zorganizowana przez papieża Urbana II, do Ziemi Świętej i Jerozolimy, w której liczny udział wzięło rycerstwo francuskie. Po tej wyprawie wielu wielmożów francuskich osiedliło się na Bliskim Wschodzie w państwach łacińskich.
Udawało mu się wielokrotnie rozszerzyć domenę królewską w kierunku północno-wschodnim, dzięki zakupieniu Gâtinais(1068), Vexin(1082) i Bourges(1100).