W listopadzie 1956 objął funkcję zastępcy szefa Głównego Zarządu Politycznego WP. 3 lipca 1958 na podstawie uchwały Rady Państwa PRL został awansowany na stopień generała brygady. W styczniu 1964 powierzono mu funkcję szefa Wojskowego Instytutu Historycznego – przewodniczącego Komisji Koordynacyjnej Nauk Wojskowo-Historycznych. W 1967 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w Wojskowej Akademii Politycznej. Autor wielu publikacji, prac i artykułów o tematyce historycznej i historyczno-wojskowej. W 1968, w okresie czystek politycznych w SZ PRL, oskarżony o rewizjonizm i liberalizm, został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, wydalony z PZPR oraz przeniesiony do rezerwy z dniem 18 października 1968.
W okresie służby w ludowym Wojsku Polskim był członkiem Związku Walki Młodych, PPR, PZPR, Rady Naczelnej Związku Młodzieży Polskiej i Zarządu Głównego Związku Młodzieży Socjalistycznej. W latach 1960–1962 był prezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawczego. Był także członkiem Prezydium Rady Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa, członkiem Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, członkiem Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki oraz członkiem Rady Naukowej Instytutu Historii PANJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s.