Kwakrzy w Polsce Kwakrzy po raz pierwszy pojawili się na terenie Polski około roku 1660, jako uchodźcy z Anglii po przywróceniu tam monarchii (tzw. Restauracja Stuartów). Od roku 1663 byli prześladowani przez radę miejską Gdańska i przedstawicieli rzemieślniczych cechów, zarówno ze strony protestanckiej jak i katolickiej, a prześladowania te nasilały się w latach 1677–1678, chociaż ograniczały się one do konfiskaty literatury religijnej lub zakazu zamieszkania w murach miejskich. Przyczyną prześladowań były nie tylko powody teologiczne (m.in. antytrynitaryzm i zaangażowanie kobiet w działalność religijną), ale również konkurencja ekonomiczna, kwakrzy byli znani ze swojej nadzwyczajnej pracowitości i oszczędności. W 1689 roku rada miejska wydała edykt, zakazujący kwakrom wynajmowania w mieście i jego posiadłościach domów, mieszkań, a nawet pomieszczeń na zebrania, zajmowane zaś lokale nakazywała natychmiast opuścić, co było apogeum prześladowań. W obronie kwakrów w Gdańsku interweniował w roku 1689 nowy protestancki król Anglii, Wilhelm III Orański oraz założyciel ruchu kwakrów, George Fox, którego list do rady miejskiej Gdańska zachował się do czasów współczesnych.