Projektanci postanowili więc zmienić profil skrzydła na charakterystyczny później dla Corsaira łamany w kształcie spłaszczonej litery „W" (tzw. „odwrócone skrzydło mewy”) – z niższymi punktami mocowania podwozia. Dzięki temu pilot zyskał dodatkowo lepszą widoczność.
Pierwszy prototyp oblatano 29 maja 1940 (38-minutowy lot zakończył się lądowaniem awaryjnym). Uzbrojenie stanowiły dwa karabiny maszynowe Browning M1919 kalibru 7,62 mm w przedniej części kadłuba i karabiny maszynowe Browning M2 kalibru 12,7 mm po jednym w każdym skrzydle. Podczas lotu próbnego w czerwcu 1940 samolot odniósł uszkodzenia podczas awaryjnego lądowania. Po remoncie samolot osiągnął podczas testów prędkość 650 kilometrów na godzinę. Produkcję samolotu uniemożliwiały jednak pewne problemy z silnikiem, który dość często ulegał pożarowi podczas lotu, i ze sterowaniem. Doświadczenia z walk w Europie przekonały dowództwo US Navy do zamówienia cięższego uzbrojenia. Zamontowane w kadłubie karabiny maszynowe wymontowano, dodając po dodatkowym karabinie kalibru 12,7 mm w każdym skrzydle. Takie rozwiązanie wymagało zlikwidowania skrzydłowych zbiorników z paliwem, więc konstruktorzy postanowili przy jednoczesnym przesunięciu kokpitu do tyłu, umieścić w kadłubie za silnikiem samouszczelniający się zbiornik o pojemności ok.