Napęd zapewniał silnik R-2800-83W Double Wasp o mocy 2300 KM z jednostopniową sprężarką wystarczającą do działań na niskich wysokościach.
Ostatnią wersją, było 94 egzemplarzy F4U-7 zbudowanych specjalnie dla francuskiej Aéronavale. Samoloty te miały silniki R-2800-18W Double Wasp, uzbrojenie identyczne z AU-1, oraz lżejszy pancerz.
Wersje eksportowe thumb|F4U należące do wojsk lotniczych Nowej Zelandii, obok nich australijski CAC Boomerang na lotnisku na Wyspie Bougainville’a, 15 stycznia 1945 Corsair I – 95 samolotów F4U-1 dla lotnictwa Royal Navy (Fleet Air Arm), Corsair II – 510 F4U-1A dla Wielkiej Brytanii, Corsair III – 430 samolotów Brewster F3A-1D, Corsair IV – 977 samolotów Goodyear FG-1D.
Około 425 Corsairów przekazano lotnictwu Nowej Zelandii. Wycofywane z eskadr amerykańskich Corsairy trafiały do lotnictwa Argentyny (F4U-5 i F4U-5N), a także do marynarki francuskiej (kilka sztuk AU-1).
Użycie bojowe thumb|F4U w barwach Royal Navy thumb|F4U-4 na pokładzie USS „Midway”