Od 1404 była siedzibą własnej parafii, a w 1510 należała do dekanatu Oborniki.
W 1508 biskup poznański Jan Lubrański odstąpił szlachcicowi Andrzejowi Głażewskiemu wieś Białężyn, z dopłatą 70 florenów węgierskich, w zamian za wsie Głażewo i Durmowo. W latach 1508-1509 król polski Zygmunt I Stary potwierdził tę zamianę i przeniósł Białężyn z prawa kościelnego na ziemskie. W 1514 kmieci z Trojanowa wsi kapituły poznańskiej zmuszano do pracy w Białężynie, chociaż nigdy dotąd tam nie pracowali.
W 1516 odnotowano, że Białężyn graniczył ze Starczynowem. W 1531 wieś graniczyła z Trojanowem, a kopce na granicy Białężyna z Mściszewem i Starczynowem (obecnie to Starczanowo) wymagały odnowienia. W 1573 koło wsi Białężyn odnotowano rzekę zwaną „Zieleń”, a także role białężyńskie: Pięciorki (oryg. „Piecziorki”), Ośmiorki (oryg. „oszmiorki”), Pręty i Prątki leżące koło rzeki Zieleń, Krocica Pigwińska (oryg. „kroczicza pygwinska”), płosa Szatki, zarośla od strony wsi Starczynowo zwane Sześciorki (oryg. „Szescziorki”) oraz miejsce zwane Mokicia (oryg. „Mokiczia”) koło rzeki zwanej Zieleń.