Majordom (łac. maiordomus, staropol. domarad, czyli starszy domu) – w średniowiecznej Europie urzędnik zarządzający dworem możnowładcy, marszałek dworu. Do jego obowiązków należało ściąganie podatków, dowodzenie wojskiem królewskim i przewodnictwo sądowi pałacowemu.
W państwie Franków za czasów dynastii Merowingów patrymonialne pojmowanie władzy przez władców państwa Franków spowodowało umocnienie się pozycji majordomów, a w końcu przejęcie przez Pepina Krótkiego władzy – od jego koronacji w 751 roku urząd ten przestał istnieć.
Majordomowie Austrazji Parthemius (do 548) Gogo (ok. 567–581), podczas małoletniości Childeberta II Wandalenus (od 581), podczas małoletniości Childeberta II Gundolf (od 600), za Teudeberta II Landric (do 612), prawdopodobnie także w Neustrii Warnachar (612–613), także w Burgundii Rado (613 lub 614–616 lub 617) Hugo (lub Chucus) (617–623) Pepin z Landen (623–629), za Dagoberta I Ansegisel (629–639) Pepin z Landen (639–640), ponownie Otto (640–642 lub 643) Grimoald I (642 lub 643–656), zmarł 662 Wulfoald (656–680), także w Neustrii (673–675) Pepin z Heristalu (680–714), po Bitwie pod Tertry w 687 także w Neustrii Teudoald (714–715), także w Neustrii. Karol Młot (715–741), także w Neustrii (718–741) Karloman (741–747), zmarł 754 lub 755 Pepin Krótki (747–751), także w Neustrii