Uważa się za kontynuatora antykomunistycznej i antynacjonalistycznej linii politycznej Juliusza Mieroszewskiego (koncepcja ułożenia przez Polskę stosunków z narodami „ULB” w ramach odnowy idei jagiellońskiej) i Jerzego Giedroycia, którego określił „największym, być może, Polakiem XX wieku”. Przed 1989 krytyk komunizmu, po 1989 krytyk klerykalno-endeckiej „rewolucji konserwatywnej” jako źródła narastania polskiego nacjonalizmu, co poróżniło go m.in. z Pawłem Wieczorkiewiczem i Zdzisławem Najderem. Odcina się także od francuskiego nurtu „bezwarunkowej rusofilii”, za którego czołową przedstawicielkę uznaje Hélène Carrère d’Encausse. Deklaruje natomiast przywiązanie do ludowego dziedzictwa „Solidarności”.
Prace Publikacje książkowe
Autorskie (część II trylogii) Le noble, le serf et le révizor. La noblesse polonaise entre le tsarisme et les masses ukrainiennes (1831–1863), Editions des Archives Contemporaines, Paryż 1985. (przekład polski) Polacy na Ukrainie 1831–1863. Szlachta polska na Wołyniu, Podolu i Kijowszczyźnie, tłum. Ewa Rutkowska i Krzysztof Rutkowski, Instytut Literacki, Paryż 1987. (przekład angielski) The Noble, the Serf and the Revizor: The Polish Nobility Between Tsarist Imperialism and the Ukrainian Masses (1831–1863), tłum.