umowa podpisana przez margrabiego Jana Jerzego stanowi, że nowy właściciel posiada takie same prawa co poprzedni, tj. 1). wolne poszukiwanie rudy żelaza na terenie Nowej Marchii, 2). wolne pozyskiwanie w lasach drewna budowlanego, opałowego i do wypalania węgla drzewnego, 3). wypas 200 owiec w dobrach Schönebecków z Dolska, na ziemiach których kuźnica była położona, 4). wolny połów ryb na rzece Myśli aż po miejsce zwane Stackelfort, 5). wolne warzenie piwa Po 1572 – kuźnica należy do Achatiusa Tazinskyego z Luklawic (zm. 1600) 1600–1634 – kuźnica w rękach Casimira Tazinskyego, syna Achatiusa 1609 – potwierdzenie przez elektora Jana Zygmunta przywilejów z 1571 r. 1634 – kuźnicę nabywa radca rządowy Sturm 1655–1709 – zakładem kieruje kornet Thalheim i następnie jego syn 1709 – Buszów nabywa generał major Friedrich Wilhelm von der Marwitz i łączy z majątkiem w Dolsku 1731 – Marwitzowie sprzedają majątek Dolsk wraz z Buszowem królewskiemu tajnemu radca sądowemu Hansowi Wilhelmowi von Mörner 1740–1756 – kuźnicę i folwark posiada ziemianin Schulz 1750 – w pobliżu kuźnicy zostaje założona wieś Briesenhorst (Brzeźno), w której osadzono kolonistów z Wirtembergii 1756–1768 – kuźnicę i folwark posiada właściciel okolicznych hut szkła Georg Zimmermann;