To zróżnicowanie miało na celu zachęcenie właścicieli do wznoszenia trwalszych budynków.
W drugim etapie postanowiono rozbudować tereny między Starym Miastem a Wartą oraz tereny położone na południe od Rynku. Zmieniono wówczas Garbary w szeroką ulicę, nazwaną Wielkimi Garbarami (dziś ponownie Grabary), pl. Bernardyński i odchodzące od niego ulice Długą i Zieloną w kierunku dawnego przedmieścia św. Marcina, oraz Wszystkich Świętych schodzącą ku Zgniłej Warcie. Zaś w obrębie dawnych murów miejskich rozebrano resztki starej fary.
Reasumując, pomimo swego centralistycznego charakteru, dyktowanego z Berlina przez Gilly’ego oraz jego zaufanych uczniów w samym Poznaniu, okres Prus Południowych był bardzo ważny dla rozwoju miasta. Powstałe wówczas koncepcje widoczne są na tych obszarach po dziś dzień, a powstanie miasta otwartego, z budynkami mieszkalnymi o znacznie wyższym standardzie niż dotychczasowe kamieniczki Starego Miasta, wytyczyło nowy sposób myślenia o kształcie Poznania, przerwany poprzez późniejsze prace fortyfikacyjne.