W dalszej kolejności przeprowadzono reformę instytucji miejskich. Zniesiono kolegium dwunastu oraz ławę. Tę ostatnią zastąpił sąd miejski (niem. Stadt Gericht). Sama rada została pozbawiona prawa zgłaszania kandydatów na urzędy miejskie, prawo ich mianowania i odwoływania posiadała natomiast Kamera. Na czele miasta stał prezydent, któremu pomagali dwaj radcy oraz kameriusz-skarbnik i kilku innych urzędników. Zasadniczo funkcje te miały być dożywotnie.
Chcąc złagodzić niezadowolenie mieszczan, król 18 kwietnia 1794 wydał deklarację, że Kamera będzie jedynie zatwierdzać kandydatów wysuniętych przez władze miejskie, pod warunkiem spełnienia przez nich warunków formalnych, jednak wejście w życie tego prawa odłożono do czasu uspokojenia sytuacji w prowincji. Dopiero w 1797, gdy w całych Prusach nakazano stosowanie Powszechnego Prawa Krajowego, powołano ośmioosobową reprezentację mieszczan, po jednym z każdej dzielnicy, których wybór pozostawiono magistratowi.
Sąd miejski składał się z dyrektora oraz trzech asesorów. Początkowo obejmował wszystkie osoby w mieście, jednak liczne protesty i petycje sprawiły, że w 1794 wyłączono spod jego jurysdykcji Żydów, którzy stanowili ok. 25% populacji.