Zuiderzee – dawna zatoka Morza Północnego u wybrzeża Holandii, odgrodzona od otwartego morza przez pasmo Wysp Zachodniofryzyjskich. Zatoka zajmowała powierzchnię około 5000 km². W XX wieku przekształcona została poprzez budowę zapór wodnych w jeziora IJsselmeer oraz Markermeer. Znaczne tereny dawnej zatoki zostały osuszone, tworząc poldery (m.in. cała prowincja Flevoland). Zewnętrzna część zatoki pozostaje połączona z morzem, zaliczana do Morza Wattowego ().
Historia thumb|Współczesna mapa terenów dawnej zatoki. Dzięki pracom inżynieryjnym stworzono ok. 1650 km² nowego lądu. W okresie Złotego Wieku Amsterdamu (XVII w.) porty zatoki Zuiderzee zapewniały dostęp do Morza Północnego, jednak ze względu na niski poziom wód, przypływy oraz odpływy, powodujące duże wahania ich poziomu, pod koniec XVII wieku Zuiderzee zaczęło się zamulać, zwłaszcza w rejonie miast Hoorn i Enkhuizen, przez co w połowie XVIII wieku nie mogło dłużej pełnić swojej funkcji, a morze było zdatne jedynie do rybołówstwa.