Kazimierz Budzyk (ur. 15 stycznia 1911 w Nowym Targu, zm. 5 marca 1964 w Warszawie) – historyk i teoretyk literatury, współzałożyciel Instytutu Badań Literackich, prof. Uniwersytetu Warszawskiego, interesował się literaturą staropolską (głównie renesansową).

Życiorys Urodził się w wielodzietnej chłopskiej rodzinie jako syn Ignacego. Był drugim z kolei dzieckiem, po nim było jeszcze pięcioro młodszych. W 1929 ukończył gimnazjum klasyczne w Nowym Targu i podjął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1934. Pracował jako bibliotekarz w dziale starych druków.

W 1944, jeszcze na tajnym uniwersytecie poznańskim, funkcjonującym w Warszawie, uzyskał stopień doktora za pracę księgoznawczą Konstytucje sejmowe XVII wieku.

Od 1945 redagował w „Książce i Wiedzy” popularną serię „Biblioteka Pisarzy Polskich i Obcych”. Pracował jako kierownik Katedry Historii Kultury Wszechnicy Radiowej. W 1948 był współzałożycielem i zastępcą dyrektora Instytutu Badań Literackich. Z inicjatywy Kazimierza Budzyka i przy jego stałej współpracy powstał i rozwinął się w Instytucie Badań Literackich – Dział Bibliografii Staropolskiej.