Po zakończeniu walk plac boju został pospiesznie uprzątnięty. Ciała tysięcy poległych żołnierzy pogrzebano na miejscu w tzw. mogiłach sanitarnych, co miało zapobiec wybuchowi epidemii cholery i innych chorób zakaźnych. Sam las został bardzo dotkliwie zniszczony podczas walk, drzewa były połamane przez kule armatnie. Po stłumieniu powstania wojska carskie zarządziły usunięcie z terenu pozostałych drzew, tłumacząc to względami militarnymi, w ten sposób oczyszczono pole ostrzału Warszawy. Drzewa, które ocalały, zostały ścięte i zużyte na opał lub wywiezione jako materiał budowlany. W ten sposób oryginalny las przestał istnieć, a na jego miejscu pojawiły się podmokłe nieużytki, które były przez kolejne lata wykorzystywane przez okoliczną ludność do wypasania zwierząt gospodarskich. Zaborca zakazał jakichkolwiek form upamiętniania powstania. Jednak pamięć o poległych trwała w lokalnej świadomości i wśród rodzin ofiar. Z biegiem czasu część drzewostanu odrosła od korzeni, a dawne umocnienia ziemne uległy naturalnej niwelacji.