Źródła podają nazwiska papiernika Walentego Jaguckiego (1748 r.) i majstra Dominika Eskiera. W pracy majstrowi pomagali czeladnicy. Nie ma informacji o funkcjonowaniu papierni pod koniec XVIII wieku i na początku XIXMożna znaleźć tylko wzmiankę o jej istnieniu, nie wiadomo jednak czy funkcjonowała.. W 1823 r. papiernia była dzierżawiona (od właściciela Feliksa Dolińskiego) przez fabrykanta-majstera Ludwik Wrenera-Bartza. Wtedy pracowało około 10 czeladników. W 1827 r. produkcja Dąbia stanowiła 6% wytwórczości papierniczej w Królestwie PolskimWtedy na terenie polski (około 1830 r.) na ziemiach polskich było około 130 papierni, ale potem ich liczba zmalała ponieważ wraz z rozwojem produkcji maszynowej upadały zakłady rękodzielnicze.. W 1842 r. zatrudnionych było około 23 pracowników, a Dąbie było jedną z 7 papierni w guberni lubelskiej. W 1858 r. roczna produkcja wynosiła 2500 ryz. Stopniowo jednak produkcja i zatrudnienie zmniejszały się, aż w 1878 r. pracowało tylko kilka osób. Wraz z dalszym rozwojem produkcji fabrycznej papieru los papierni w Dąbiu był przesądzony. Ostatecznie została zamknięta między 1882 r., a 1885Na pewno jej upadek nastąpił przed rokiem 1890.. Papier wytwarzany w Dąbiu posiadał znaki wodne (filigrany).