Linia Firlejów z Dąbrowicy wygasła wraz ze śmiercią ostatniej przedstawicielki rodu, którą była Marianna Sapieżyna, córka Józefa FirlejaKurzątkowska, A., Rezydencja Firlejów w Dąbrowicy, „Kwartalnik Architektury i Urbanistyki”, t. 9, 1964, z. 1, s. 29–49. Po 1737, kiedy wygasła linia Firlejów, należał do Januszewskich, a do 1792 roku do Józefa Potockiego. W 1775 pałac był już pozbawiony sklepień, drzwi i okien, nie nadawał się do zamieszkania.
Od 1792 majątek był prowadzony przez niemieckich kolonistów o nazwisku Lingenau. W 1. ćwierci XIX wieku przerobili oni część pałacu do celów mieszkalnych i zabezpieczyli istniejące jeszcze dwie baszty. Przed połową XIX wieku na miejscu pozostałych części pałacu na starych fundamentach wzniesiono nowe zabudowania. Pod koniec XIX wieku dobra dąbrowickie zostały rozparcelowane i rozprzedane. Około 1915–1917 ruiny pałacu kupił Berek Zalcman, natomiast w okresie II RP kupili go ojcowie jezuici z Lublina. W jednym z dawnych pomieszczeń zamku założyli oni prowizoryczną kaplicę poświęconą Narodzeniu NMP. Okolice pałacu w czasie II wojny światowej stały się miejscem przetrzymywania więźniów na terenie obozu SS, który powstał po konfiskacie dóbr jezuickich. W latach 1952–1953 na terenie ruin zamku przeprowadzono prace inwentaryzacyjne, wzbogacone o badania terenowe.