W 1439 r. arcybiskup Wincenty Kot z Dębna wystawił potwierdzenie przywileju sołtysa w Dąbrowicach. Oprócz dwóch łanów wolnych sołtys otrzymał prawo do posiadania młyna w lesie Korab (dziś Zwierzyniec) na rzece Nietrzpiela (dziś Pisia). 9 lipca 1446 r. tenże arcybiskup potwierdził proboszczowi Piotrowi jego prawa do probostwa w Makowie ze wszystkimi przynależnymi od dawna beneficjami, daninami i dziesięcinami, wyliczając Dąbrowice wśród należących do niej wsi.
Według spisu dochodów dóbr arcybiskupstwa z 1511 r. wieś miała 12 łanów i 2 działy, wszystkie grunty były w uprawie. Miała także niewielkie przydatki nienadające się na grunty orne. Sepu zboża nie dawali. Chłopi płacili czynszu po 18 gr. i porębu po 9 gr. Wiecowe oddawali wraz z sąsiednimi Krężcami, z którymi były na tym samym prawie. Pracowali gdy im kazano na folwarku Skierniewickim i tamże odbywali stróżę. We wsi były dwia opustoszałe domostwa zagrodników i dwie karczmy, z których wójtowi przysługiwała ⅓ dochodów. Piotr Madyka, właściciel sąsiednich Dąbrowic Szlacheckich, miał po stronie arcybiskupiej łąkę, nikt nie wie na jakim prawie.