W 1414 r. Gronowo należało do dóbr rycerskich. Później do tych dóbr dołączono leśną osadę z pięcioma łanami i gajówką Gronowo, położoną na zachód od jeziora Karw. W 1467 r. Erazm Konopacki (Compaschke), kupił w Gronowie od Konrada Schwengitten 5,5 łana. Około 1651 r. właścicielem tutejszego majątku o wielkości 40 łanów byli von Polentzowie i von Brunsertowie. Sołtysi gronowscy, z racji wysokiego uposażenia wynoszącego 10 łanów, zobowiązani byli do konnej służby w zbroi (na równi z innymi ziemianami).
Około 1770 r. założono szkołę we wsi, znajdującą się pod patronatem właściciela majątku. W 1785 r. we wsi było 27 domów, a w 1815 22 domy ze 160 mieszkańcami. W 1818 r. w tutejszej szkole uczyło się 39 uczniów, a od nauczyciela wymagano biegłej znajomości języka polskiego. Wskazuje to na to, że we wsi mieszkali w większości lub w całości Polacy. Gronowo należało do Parafii w Bożem, ale w 1822 r. podlegało już parafii w Szestnie. W 1821 r. Gronowo określano jako "posiadłość szlachecka" i składało się z majątku ziemskiego i wieś, w których łącznie mieszkało 160 osób. W 1848 r. było tu 27 budynków mieszkalnych i 312 mieszkańców, w 1870 r. - 316 mieszkańców. W 1871 r. właścicielem dóbr w Gronowie, liczących 1452 ha, był von Fresin, który oddał je w dzierżawę krewnemu o tym samym nazwisku, rezydującemu na folwarku w Gniewkowie (niem.