Wśród nich na uwagę zasługują postacie Franciszka Zapolskiego, który w 1693 został stałym rezydentem królewskim na dworze szacha i przełożonym wszystkich jezuitów w Iranie, oraz Michała Ignacego Wieczorkowskiego, oficjalnego przedstawiciela Augusta II (1697-1733) na isfahańskim dworze w latach 1715–1720. Najsłynniejszym spośród polskich zakonników był jednak Tadeusz Juda Krusiński, którego prace są ważnym źródłem do poznania historii Iranu pod koniec rządów Safawidów.
Orientalne gusta polskiej szlachty sprawiły, iż w XVII wieku w Polsce zaczęły powstawać lokalne warsztaty produkujące przedmioty wzorowane na wschodnich oryginałach. Najbardziej znany przykład stanowię polskie pasy jedwabne przetykane złotem i srebrem, produkowane w tzw. persjarniach. W XVIII w. nastąpił spadek zainteresowania towarami importowanymi z Iranu i do połowy stulecia handel polsko-irański zanikł prawie całkowicie, co było spowodowane także wspomnianym już rozwojem polskiego rzemiosła, jak i upadkiem gospodarczym Iranu w czasie wojen związanych z upadkiem Safawidów. Jednym z przejawów zainteresowania perską kulturą był przekład Gulistanu Sadiego autorstwa Samuela Otwinowskiego, dokonany za pośrednictwem języka osmańskiego.