W XIX wieku perski handel zagraniczny został zmonopolizowany przez Wielką Brytanię i Rosję. W handlu rosyjskim brał udział przemysł łódzki, przy czym przed wybuchem I wojny światowej z łódzkich fabryk pochodziło około połowy wyrobów tekstylnych eksportowanych z Rosji do Iranu. Jednocześnie import perskiej bawełny pokrywał ok. 20% łódzkiego zapotrzebowania na ten surowiec.
W okresie międzywojennym Iran uznał Polskę w roku 1919, jednak placówki dyplomatyczne obu krajów zostały ustanowione dopiero w roku 1925. W 1927 podpisano traktat o przyjaźni i traktat handlowy pomiędzy dwoma państwami. W przeciwieństwie do traktatów zawieranych przez pozostałe państwa europejskie, traktat o przyjaźni z 1927 roku oparto na zasadach wzajemności i całkowitej równości. Reza Szah (1925-1941) szukał potencjalnego sojusznika w walce z zagrażającym niepodległości Iranu Związkiem Radzieckim i takim partnerem wydawała się prowadząca antyradziecką politykę Polska. Świadectwem zbliżenia pomiędzy dwoma krajami było otwarcie konsulatu w Tebrizie w roku 1928. Ambasada RP w Teheranie akredytowana była wówczas także na Irak. Wizyty w Warszawie składali w tym czasie perscy ministrowie spraw zagranicznych (1928, 1932), wojny (1926) oraz dworu szacha (1932).