Następstwa złamania tych zakazów były bardzo groźne dla żyjących w wierze chrześcijańskiej, gdyż obejmowały one brak jakiejkolwiek łaski i niemożność odwołania się do żadnych przywilejów świeckich. Za człowieka sprzyjającego lub tylko będącego w kontakcie z katarami nie można było odprawić mszy ani pochować go na cmentarzu chrześcijańskim.
Ci, którzy przyczyniali się do zwalczania herezji, zyskiwali „te same przywileje i odpusty, co za udział w krucjacie do Ziemi Świętej”. Mimo to kataryzm nadal się rozwijał i zdobywał nowych zwolenników, także wśród wyższych warstw społecznych.
W 1184 wydana została bulla Ad abolendam haeresim.
Krucjata przeciw albigensom
Poglądy albigensów zyskiwały coraz większą popularność. W związku z tym papiestwo postanowiło zorganizować przeciwko nim krucjatę. Dlatego na początku XIII w. na wezwanie papieża na siedziby albigensów ruszyło rycerstwo z południowej części Francji. Krzyżowcy zabili tysiące katarów, niszcząc przy tym całe miasta. Wojna z albigensami, trwająca dwadzieścia lat i naznaczona okrucieństwem z obu stron, doprowadziła do eksterminacji znacznej części ludności. Według Hansa Künga okryła hańbą znak krzyża oraz wynaturzoną ideę chrześcijaństwa.
Rzeź Béziers