Stał on blisko skrzyżowania dróg, przy drodze wiodącej z Kębłowa do Kolska, w pobliżu bagna zwanego „Dzemowa”. W 1521 wspomniano kolejny kopiec narożny wyznaczający granicę dóbr pomiędzy Jaromierzem, Obrą i Kębłowem. W 1522 wspomniane zostało jezioro Orchowo leżące w lesie zwanym „Kiebłowski Bór”.
W 1527 wspomniany został jaz w dobrach kębłowskich leżący pomiędzy jeziorem Orchowskim i Wilcze a granicami Kębłowa i rzeki Obry. W 1527 Małgorzata Kiebłowska, wdowa po Mikołaju Potulickim z synami Andrzejem i Stanisławem, oraz opat z Obry rozgraniczyli miasto Kębłowo od Obry. Kopiec narożny zwany Marciszewskim leżał na Ostrowie Sołeckim i dzielił Kębłowo oraz wsie klasztorne oraz Jaromierz. Kolejne kopce ustawione były pomiędzy jeziorem Wilcze i tonią zwaną „Zassowski Zgon” znajdującą się na jeziorze Orchowo, a także nad „Zassowską Strugą” pomiędzy jazami Kiebłowskich a jazem klasztelańskim, nad ścieżką przez wzgórze Kotowe Góry, nad tonią na jeziorem Kotucz, czyli nad zgonem Kotucza, nad jeziorem Kotucz, które należało po połowie do Kębłowa i do klasztoru w Obrze na brzegu zwanym "Bronin" i "Zgonowa".