Po pokoju westfalskim i podziale księstwa pomorskiego wieś wchodziła w skład Brandenburgii, potem Prus i Niemiec. Manteuffelowie byli właścicielami zamku aż do 1880 r.. W 1910 r. wieś liczyła 493 mieszkańców. W tym czasie Kiełpino, należące do powiatu kołobrzesko-karlińskiego, było siedzibą parafii ewangelickiej i wchodziło w skład okręgu (Amt) Kiełpino – Starnin. Od 1945 r. w granicach Polski. Początkowo miejscowość należała do gminy Rymań w powiecie kołobrzeskim (od 1950 r. w województwie koszalińskim), ostatecznie w 1958 r. przyłączono ją do gminy Brojce w powiecie gryfickim. W latach 1958–1998 wieś administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Zabytki Kościół filialny pw. śś. Piotra i Pawła – zbudowany ok. XV w. na wzniesieniu terenowym, gotycki. Świątynia orientowana, salowa (jednoprzestrzenna), założona na rzucie prostokąta zamknięta trójbocznym prezbiterium. Nawa oraz prezbiterium przekryta stropem drewnianym. Kościół wzniesiony z cegły ceramicznej w wątku gotyckim. Na emporze zachodniej znajdują się organy, zbudowane w 1884 r. przez szczecińską firmę Grünebergnr rej. 130 z 8.11.1956, Pomnik żołnierzy niemieckich – mieszkańców Kiełpina, Smokęcina i Grądu poległych w I wojnie światowej Młyn z 1906 r.Piotr Skurzyński, "Pomorze", Wyd. Sport i Turystyka - Muza S.A., Warszawa 2007 s.