Kuchary (Kuchary IIŁódzki Dziennik Wojewódzki. 1933, nr 18, poz. 228.) – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie kutnowskim, w gminie Krzyżanów.
Dawniej zarówno Kuchary (powiat łęczycki, k. Węglewic), jak i Kuchary (powiat kutnowski, k. Strzegocina) należały do gminy Witonia. Dlatego Kuchary k. Węglewic nazywano Kucharami Pierwszymi, a Kuchary k. Strzegocina – Kucharami Drugimi. Obecnie Kuchary Drugie należą do gminy Krzyżanów w powiecie kutnowskim, a Kuchary Pierwsze nadal do gminy Witonia w powiecie łęczyckim.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa płockiego.
Kuchary Strzegocińskie zwane też lokalnie Kucharami Żydowskimi od XVII w. należały do rodu Grabskich herbu Pomian. W pobliskim Strzegocinie na cmentarzu rzymskokatolickim znajdują się groby członków rodu. W 1800 r. Ignacy Grabski sprzedał Kuchary Ignatiusowi von Plichcie. W 1838 r. Rada Administracyjna Królestwa Polskiego postanowiła skonfiskować Kuchary ówczesnemu właścicielowi Andrzejowi Saturninowi Plichcie za udział w powstaniu listopadowym, do czego w efekcie nie doszło. Kolejnymi dziedzicami Kuchar byli Teodor i Rozalia Róża Grabscy i ponownie Ignacy Grabski. W 1852 r. dwór przejął Apolinary Grabski, a po nim jego syn Józef, który doprowadził dobra kucharskie do upadku. W 1885 r.