Przebudowę w 1729 ufundowała Ludwika z Dobrzejewskich, żona dzierżawcy Kłody Stanisława Mirowskiego. Odnowiony kościół był zbudowany w ryglowo, został poświęcony na początku 1730 i stał przez trzydzieści lat. Jego miejsce zastąpiła murowana świątynia wybudowana w latach 1761-1769 ze środków Aleksandra Józefa Sułkowskiego według projektu Karola Marcina Frantza. Obok kościoła fundator nakazał budowę przytułku dla starców, uposażył go zakupioną ziemią tworzącą nowy folwark, a opiekę nad przytułkiem powierzył Pijarom. Po jego śmierci 1762 wykonaniem woli zajął się jego syn August, uroczystego poświęcenia dokonano w 1763. Do przytułku przylegała kaplica, w której znajdował się obraz św. Trójcy i figura Matki Bożej Bolesnej. Kościół poświęcono 2 lipca 1769 w święto Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny, tego dnia wprowadzono cudowny obraz Nawiedzenia Najświętszej Marii Panny. Kościół szczegółowo opisano w 1772 i 1778, był pomniejszoną kopią kościoła w Rydzynie, posiadał jedną nawę, węższe prezbiterium, po lewej stronie znajdowała się zakrystia, po prawej loża kolatora. Świątynia miała otwarte empory, wieża stanowiła front kościoła, wejście główne prowadziło przez znajdujący się w niej przedsionek. W kościele było murowane sklepienie oraz trzy ołtarze, w głównym cudowny obraz, w bocznych obrazy św. Aleksandra i św. Józefa.