Łączka – wieś sołecka w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie wyszkowskim, w gminie Długosiodło.
Historia W 1827 we wsi, należącej do województwa płockiego, obwodu i powiatu pułtuskiego oraz parafii Długosiodło, notowano 14 domów. Mieszkało w nich 80 osób.
Wieś Łączka należąca do ekonomii Leszczydół została oczynszowana w 1859. Zajmowała powierzchnię 131 mórg. Gospodarze wnieśli zaskarżenie oczynszowania oraz żądanie zmiany gruntów, ale zostało odrzucone przez komisarza ds. włościańskich guberni łomżyńskiej w 1865. W 1868 gospodarze z Łączki bezskutecznie żądali powiększenia pastwiska. Gospodarstwa miały wówczas 25–28 mórg, włościanie dysponowali łąkami oraz wiejskim pastwiskiem o powierzchni 31 mórg.
W 1887 Adam Zakrzewski włączył Łączkę do grupy południowej wsi kurpiowskich, czyli osad kurpiowskich położonych w Puszczy Białej. Wieś należała wówczas do gminy i parafii Długosiodło.
W latach 1921–1931 wieś leżała w województwie białostockim, w powiecie ostrowskim, w gminie Długosiodło. Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 wieś zamieszkiwały 252 osoby w 46 budynkach mieszkalnych. Miejscowość należała do parafii rzymskokatolickiej w Długosiodle.