Pierwsza pisemna wzmianka o wsi Łękawica pojawiła się 7 lipca 1528 r. w akcie erekcyjnym parafii w Janowie – dzisiejszej Siennicy, wydanym przez kapitułę poznańską, której przewodził biskup Jan Latalski. W sporządzeniu aktu erekcyjnego brał udział ówczesny notariusz biskupa, kleryk diecezji poznańskiej Andrzej Frycz Modrzewski, późniejszy wielki pisarz polityczny. Poza Janowem (Siennicą) w skład nowej parafii weszło szesnaście wsi, z których dwanaście istnieje do dziś: Łękawica, Zglechów, Siodło, Żaków, Krzywica, Zalesie, Bestwiny, Gągolina, Pogorzel, Lasomin, Kąty i Drożdżówka, cztery natomiast nie przetrwały do naszych czasów, były to wsie: Granicznik, Chojny, Jezioro oraz Przydanowo.
Łękawica wspomniana została w Słowniku Geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Słownik podaje, że w 1827 r. składała się z 18 domów i zamieszkiwało ją 154 mieszkańców. Natomiast w 1884 r. (rok wydania V tomu Słownika) w Łękawicy istniał folwark, składający się z 598 mórg ziemi, 15 domów drewnianych i 2 murowanych. Dane te autorzy Słownika uzyskali od Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Warszawie.