Ronikierowie byli właścicielami Nurca przez cały XIX wiek, aż do czasu śmierci Marii Ronikier około 1906 roku, po której odziedziczyła Nurzec jej urodzona w Nurcu córka Florentyna Narbutt, której mężem był Tadeusz Narbutt.
Podczas wojny 1920 roku spalony został pałac, jednak w 1921 roku do Nurca wróciła właścicielka wraz z dwoma synami Marianem Wiktorem i Gustawem z którymi zamieszkała w oficynie, którą przebudowano na dwór. Od 1924 r. w Nurcu gospodarzył Gustaw Narbutt.
Do 1934 roku wieś Nurzec i osada Nurzec-Stacja (położona na północ od torów) znajdowały się w gminie Milejczyce, a stacja kolejowa Nurzec (z położonym na południe od torów osiedlem Zaolzie) w gminie Radziwiłłówka w powiecie bielskim. 16 października 1933 wieś Nurzec, osada Nurzec-Stacja i stacja kolejowa Nurzec utworzyły odrębne gromady w poszczególnych gminachBiałostocki Dziennik Wojewódzki. 1933, nr 11, poz. 49. 1 października 1934 przeprowadzono obszerne zmiany granic gmin w powiecie bielskim, w związku z czym stację kolejową przeniesiono ze zniesionej gminy Radziwiłłówka do gminy MilejczyceDz.U. 1934 nr 70 poz. 675, gdzie została zintegrowana z osadą Nurzec-Stacja w jedną gromadę o nazwie Nurzec Stacja KolejowaBiałostocki Dziennik Wojewódzki. 1935, nr 20, poz. 83.