Historia Przed 1368 rokiem wieś była własnością biskupów krakowskich, przeszła na własność klasztoru cystersów w Wąchocku około 1368 roku, po zamianie Brzezia, Krajkowa i Ksany, na resztę gruntów Mirca i wieś Osiny. Według Długosza (1470-90) (Długosz Lib. Ben. III, 415) była własnością klasztoru wąchockiego. Jak podaje dziejopis: dwa łany kmiece dawały po fertonie czynszu, a przy tym po 20 jaj, 4 koguty i 2 sery z łanu. Odrabiali też dzień sprzężajny na tydzień, obowiązani do powaby wiosennej i zimowej. Za osep dawali po dwa korce pszenicy, sześć owsa i cztery jęczmienia. Karczma z rolą płaciła pół grzywny. „Ogrodziarz” (ogrodnik) był jeden płacił trzy grosze czynszu. Był tu młyn i folwark klasztorny. Wszystkie role prócz tego oddawały dziesięcinę klasztorowi. W 1569 r. wieś ma 4 łany (poborowe).
W wieku XIX, Osiny stanowiły wieś, folwark i osadę karczmarską w powiecie iłżeckim, gminie i parafii Mirzec, odległe od Iłży 11 wiorst. Według spisu miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z roku 1827, było to 38 domów, 300 mieszkańców. W roku 1882 było tu 91 domów, 574 mieszkańców, 1179 mórg.