Za kopę tarcic otrzymywano od 7 do 8 złotych. Przy maksymalnej produkcji tartaku właściciel mógł z niego uzyskać 336 złotych rocznie. Odnotowano także, że obok piły osiadło dwóch zagrodników, którzy pilnowali stawów.
Większy rozwój wsi w XVIII wieku, kiedy to wojewoda smoleński - Piotr Paweł Sapieha sprowadził tu osadników-kolonizatorów i ufundował kościół (1765). W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim.
Wieś składa się z bardziej zwartego centrum i przysiółków rozsypanych w okolicy, także na śródleśnych enklawach. Zachowane stare domy, w tym XVIII-wieczne. Na głównym skrzyżowaniu figura Chrystusa z 1919 (dziękczynienie za odzyskaną niepodległość)Paweł Anders, Władysław Kusiak, Puszcza Notecka, Oficyna Wydawnicza G&P, Poznań, 2011, s.199-200, .
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa pilskiego.
Przypisy Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części () GUS. Rejestr TERYT
Bibliografia
Linki zewnętrzne