Pierwszy zapis pochodzi z 1280 z dokumentu wystawionego przez księcia wielkopolskiego, późniejszego króla Polski, Przemysła II. Nadał on klasztorowi dominikanów we Wronkach dochody ze wsi Piotrowo, lokowanej na prawie niemieckim. Dochody te dominikanie mogli pobierać tak długo, dopóki nie wybudują z cegły swojego kościoła oraz klasztoru we Wronkach. Książę zezwolił także dominikanom założyć w Piotrowie cegielnię, wycinać drzewa w lasach książęcych z wyjątkiem drzew, na których były barcie, a także zezwolił im na łowienie ryb w jeziorze Wrzecień.
Wieś jest poświadczona w XV wieku tylko jedną wzmianką z 1432 kiedy to Piotr Obrzycki z Połajewa i Piotrowa toczył spór sądowy z Janem i Jakubem z Sepna. W rejestrach poborowych z XVI wieku wieś Piotrowo nie figuruje i prawdopodobnie w średniowieczu opustoszała. Według teorii historycznej w miejcu opuszczonej, średniowiecznej osady w 1613 lokowano ponownie wieś o nazwie "Petrawe" zwaną także Piotrowo z kościołem ewangelickim. W XVII i XVIII wieku wieś Piotrowo koło Obrzycka wymieniana była już regularnie w transakcjach dotyczących dóbr Obrzycko.