Dobra te były wówczas w posiadaniu Barbary Rogozińskiej wdowy po kasztelanie rogozińskim Wojciechu Czarnkowskim oraz jej synów: późniejszego wojewody kaliskiego Andrzeja oraz Piotra Czarnkowskiego.
W 1708 założono tutaj wieś olęderską wraz z cmentarzem. W 1790 osada ta miała około 80 mieszkańców i trzynaście domów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. thumb|180px|Fragment cmentarza
W 1815 zamieszkiwali tutaj wyłącznie protestanci, którymi najczęściej byli osadzani na tych ziemiach Olędrzy. W 1845 wieś liczyła już 24 domostwa, a na 226 ewangelików przypadało siedmiu katolików. W 1911 zamieszkiwał tu jeden Polak (kowal). Po I wojnie światowej wieś wróciła do Polski i zaczęli tu napływać liczni Polacy (w 1929 na 217 Niemców przypadało 67 Polaków). W 1945 wszystkich Niemców wysiedlono. W początkach XXI wieku odnowiono cmentarz ewangelicki (ekshumacje), przekształcając go w lapidariumPiotr Pojaskal, tekst na tablicy informacyjnej in situ.