W 1324 roku zatargi te załagodził Peter z Neuenburga.
Na skutek przeprowadzonych reform Porzecze przeszło pod jurysdykcję książęcą w Darłowie, podobnie jak i inne wsie opackie należące niegdyś do klasztoru cystersów. W ramach służby pańszczyźnianej chłopi zmuszeni byli dostarczać mleko do darłowskiego młyna oraz pracować na folwarku w Pęciszewku. Oprócz tego żyli również z połowu ryb w rzece Grabowej. W tamtych czasach wolnym od służby pańszczyźnianej był jedynie sołtys. Oprócz niego we wsi mieszkało wtedy i pracowało 11 chłopów, 4 zagrodników, oraz 5 chałupników. Sytuacja chłopów zaczęła się zmieniać na lepsze dopiero w XIX wieku, po przeprowadzeniu reformy uwłaszczeniowej. W XX w. uprawiano tam zboże (głównie ozime), hodowano również bydło (krowy mleczne) oraz świnie, handlowano także końmi oraz poławiano ryby. Wieś zaczęła się bogacić, co spowodowało przyrost mieszkańców.
Porzecze nie ucierpiało z powodu żadnych wojen, ani 30-letniej, czy też 7-letniej. Wieś miała jednak obowiązek pomagać wojsku w trakcie przemarszu, w czasach napoleońskich.
Liczba mieszkańców wsi w wybranych latach: 1818 r. – 213 mieszkańców 1867 r. – 281 mieszkańców 1934 r. – 343 mieszkańców 2009 r. – 174 mieszkańców
Zobacz też Porzecze
Przypisy
Kategoria:Darłowo (gmina wiejska)