Wieś odnotowano również w historycznych rejestrach podatkowych. W 1510 w Prochach było 3,5 łana osiadłego, połowa łana opuszczonego, dwa młyny korzeczne o jednym kole wodnym oraz wiatrak, a także las, zarośla, 5 karczm wraz z kotłami, w których warzono lokalne piwo oraz 9 zagród. W 1530 miał miejsce pobór od 3 łanów. W 1563 pobrano podatki od 3 łanów, młynów korzecznych o dwóch kołach, 5 karczm, w których warzono piwo. W 1564 w Prochach odnotowano 3,5 łana. W 1580 odbył się pobór od 3 łanów, 9 zagrodników, 6 komorników, 3 rzemieślników, owczarza od 20 owiec oraz dwóch młynów korzecznych.
W 1725 wybudowano nowy kościół. Przed wiekami było to gniazdo rodowe Trachów Proskich. Pod koniec XVIII wieku Prochy były własnością Rozalii Kierskiej, a później Mielżyńskich.
Wskutek II rozbioru Polski w 1793 wieś przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Prochy należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej. Prochy należały do okręgu wielichowskiego tego powiatu i stanowiły (wraz ze wsią Pruszkowo Olendry) odrębny majątek, którego właścicielem był wówczas Piotr Radoński.