Zajmował się organizowaniem brutalnych dragonad, które okazały się skutecznym narzędziem terroru wśród francuskich hugenotów.

W 1673 został zatwierdzony generalnym wikariuszem (zwierzchnikiem) Połączonych Zakonów św. Łazarza z Jerozolimy i Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel z przywilejami wielkiego mistrza z „wyjątkiem zagranicy”. W czasie jego 20 letnich rządów przyjęto do połączonych zakonów rekordową liczbę 566 rycerzy. Louvois utworzył specjalną kategorię „z łaski magistralnej” członkostwa w zakonach dla kandydatów nie mogących udowodnić pochodzenia szlacheckiego. Przyznanie takiego tytułu rycerza „z łaski magistralnej” było równoznaczne z otrzymaniem szlachectwa, co potwierdził król Ludwik XIV w przywilejach dla cieszącego się niegdyś suwerennością (w Palestynie) zakonu św. Łazarza. Louvois przeprowadził poważne reformy w statutach połączonych zakonów, tworząc m.in. instytucję tzw. komandorii dziedzicznych.

Zmarł 16 lipca 1691 na apopleksję, krótko po opuszczeniu królewskiego gabinetu, co wśród dworzan wzbudzało podejrzenie, że został otruty.

Kategoria:Urodzeni w 1641 Kategoria:Zmarli w 1691 Kategoria:Francuscy wojskowi Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Ducha Kategoria:Sekretarze wojny (Francja) Kategoria:Wielcy mistrzowie Zakonu Świętego Łazarza Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu