Jest tam wiele miejsc z tym związanych, jak najstarszy chram Izanagi-jingū W piśmiennictwie polskim dot. Japonii słowo „chram” przyjęto jako tłumaczenie jinja (m.in. także: jingū, taisha, yashiro), a słowo „świątynia” – buddyjskiej tera (o-tera, -ji). Podobnie jest w innych językach, w tym w języku angielskim: jinja → „shrine”, a tera → „temple”. Istnieje w japońskim słowo shaji odnoszące się łącznie do chramów i świątyń w ogólnym znaczeniu., gdzie rzekomo spędził resztę życia bóg Izanagi (mąż Izanami) po zakończeniu swoich boskich obowiązków.
Na terenie chramu rośnie 900-letnie drzewo kamforowe (Cinnamomum camphora) o wysokości 30 m zwane Meoto-no-ōkusu. Zostało odnotowane w okresie Edo jako Renri-no-kusunoki (splecione drzewo kamforowe). Pierwotnie były to dwa oddzielne drzewa, ale połączyły się w jedno, zyskując nazwę „męża i żony” (meoto). Według wierzeń, duchy pary Izanami i Izanagi rezydują w świętym drzewie, a w małym chramie Iwakusu usytuowanym tuż obok niego jest czczony pierworodny bóg tej pary o imieniu Hiruko, przynoszący szczęście w małżeństwie, bezpiecznym i błogosławionym porodzie oraz romantycznych związkach.