Anna Łajming (ur. 24 lipca 1904 w Przymuszewie w pow. chojnickim, zm. 13 lipca 2003 w Słupsku) – polska pisarka, której utwory (wspomnienia, powieści, sztuki teatralne) poświęcone są jej małej Ojczyźnie – Kaszubom z okresu sprzed I i II wojny światowej.
Życiorys Urodziła się w starej, zasiedziałej od wieków na Pomorzu, szlacheckiej wielodzietnej rodzinie Jana Żmuda-Trzebiatowskiego (zm. 1945) i Marianny z domu Edel (zm. 1961). Była siostrą Klary (ur. 1897), Ignacego (zm. 1901), Stefana (zm. 1901), Jana (ur. 1902), Alfonsa (ur. 1906), Maksymiliana (ur. 1908), Łucji (ur. 1910), Zofii (ur. 1912), Kunegundy (ur. 1914), Katarzyny (ur. 1916) i Józefa (ur. 1920). Ukończyła w 1919 niemiecką szkołę powszechną w Przymuszewie, następnie Szkołę Gospodarstwa Domowego w Zakładzie Świętego Boromeusza w Chojnicach. W 1922 rozpoczęła pracę w starostwie chojnickim, w latach 1924–1925 była urzędniczką Sądu Powiatowego w Sępólnie Krajeńskim. Po dwóch latach bezrobocia (przebywała u rodziny w Parzynie), podjęła pracę sekretarki w majątku ziemskim Sikorskich w Gorzędzieju nieopodal Tczewa. W latach 1929–1939 mieszkała w Tczewie, gdzie początkowo pracowała w księgowości w dziale ogłoszeń „Gońca Pomorskiego”, później poświęciła się rodzinie. Temu okresowi życia pisarka poświęciła wspomnienia Mój dom.