thumb|231x231px|Rozkład Plancka dla różnych temperatur. Moc [kJ/s] promieniowania przez ciało o powierzchni 1 m² do pełnego kąta bryłowego w zakresie długości fal od 0 do 2 μm. Prawo przesunięć Wiena – moc promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez ciało doskonale czarne przyjmuje najwyższą wartość dla długości fali odwrotnie proporcjonalnej do temperatury ciała, zgodnie ze wzorem:
thumb|344x344px|Kolor gwiazdy zależy od jej temperatury, zgodnie z prawem Wiena. W konstelacji Oriona można porównać Betelgeuse (T ≈ 3300 K, górny lewy), Rigel (T = 12100 K, dolny prawy), Bellatrix (T = 22000 K, górny prawy) i Mintaka (T = 31800 K, najbardziej na prawo od 3 „gwiazd pasa” w środku). gdzie: – długość fali promieniowania o maksymalnej mocy w metrach, – temperatura ciała doskonale czarnego w kelwinach, – stała przesunięć Wiena.
Prawo to sformułował Wilhelm Wien na podstawie danych doświadczalnych w 1893 roku. Teoretycznie można je wyprowadzić z rozkładu Plancka promieniowania ciała doskonale czarnego, które Max Planck sformułował w 1900 roku.
Prawo Wiena znajduje liczne zastosowania, np.