Budynki potrzebne do ustanowienia nowej parafii zbudować mieli chłopi z Siedlca i Żodynia, a kmiecie z tych wsi mieli z każdego wykarczowanego i uprawianego łanu dawać plebanowi meszne po 1 ćwierci żyta i owsa, zaś zagrodnicy i komornicy po jednym groszu na Wielkanoc, kolędy na wigilię Bożego Narodzenia i koło Trzech Króli oraz jaja w Wielkim Poście dla plebana, a dla kleryka każdy mieszkaniec ma dać na Suche dni po 3 denary i chlebie. witrycy mieli natomiast z pomocą innych mieszkańców wsi stosownie do potrzeb kupować wino, opłatki i świece.
Miejscowość odnotowują także historyczne regesty podatkowe. W 1510 we wsi odnotowano 6,5 łana osiadłego, 2 sołectwa miały po jednym łanie. W 1530 miał miejsce pobór podatków od 3 łanów, od 3 grosze od karczmy. W 1563 pobrano podatki od 6,5 łana, 2 łanów sołtysich, karczmy dziedzicznej oraz od jednego rzemieślnika. W 1564 w Siedlcu było 5 łanów. W 1571 miał miejsce pobór od 6,5 łana, 2 łanów sołtysich, karczmy dziedzicznej, 2 zagrodników, rzemieślnika. W 1580 pobór od 7 łanów oraz zagrodnika.
Pod koniec XVI wieku miejscowość była wsią duchowną i leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAtlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s.