Sytuacja własnościowa Sobótki zmieniła się wtedy, kiedy majątki tzw. królewszczyzny przejął zaborca i dysponował nimi po swojemu. W wyniku uwłaszczenia chłopów dokonanego w 1864 roku na mocy dekretu cara Aleksandra II Romanowa ziemia oraz budynki stały się własnością mieszkańców Sobótki. Do uwłaszczenia wieś była dzierżawiona na ogólnie przyjętych zasadach.
W drugiej połowie XIX wieku dwór i część folwarczna wsi należała do Ośniałowskich. Później przeszła do Kordzikowskich. Kolejnym właścicielem 420-hektarowego folwarku został Seweryn Cichowski. Po I wojnie światowej dwór i ziemię folwarczną nabył Karol Wickenhagen.
W XX wieku Sobótka stała się aktywną politycznie wsią. Wyszło stąd kilku wybitnych działaczy ruchu ludowego. Po agresji niemieckiej na Polskę wieś trafiła pod okupację niemiecką. W dniu 22 lipca 1943 żandarmi i własowcy zamordowanili m.in. Józefa Czajkę, Elżbietę i Szymona Pragłów oraz Jana Suszynę. Sobótka ledwie przeżyła swoją apokalipsę w drugiej połowie 1944 r. z wojny wyszła całkowicie zniszczona. Długo się odbudowywała ze zniszczeń wojennych, a gdy już tego dokonała, w latach 90. zaczął się kryzys w rolnictwie. Ponadto wieś się wyludniła.