Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1919 r. przywrócono Sokołom prawa miejskie. Polacy trudniący się głównie rolnictwem, stanowili 30% mieszkańców. Żydzi pracowali w drobnym handlu, rzemiośle i usługach. W mieście znajdowały się w tym czasie urząd gminy, kościół, mleczarnia, piekarnia, młyny, wytwórnia kafli oraz dwie synagogi. Jedna była drewniana, druga, wybudowana staraniem Lejby Guldyna była murowana. Obie obecnie nie istnieją. Funkcjonowała filia Stowarzyszenia Rolniczo-Handlowego z Wysokiego Mazowieckiego. Istniały połączenia autobusowe z Wysokiem Mazowieckiem, Tykocinem i Białymstokiem (1 kurs). Wśród ludności w wieku powyżej 10 lat, w roku 1921 było ponad 50% analfabetów.
Po wybuchu II Wojny światowej Niemcy zajęli Sokoły 10 września 1939 r. Spalili 8 domów i 16 budynków gospodarczych. Zabito kilkanaście osób, głównie Żydów. Wkrótce jednak na mocy tzw. drugiego paktu Ribbentrop-Mołotow wojska niemieckie wycofały się, pozwalając wkroczyć Armii Czerwonej, i do ataku Niemiec na ZSRR (22 czerwca 1941 r.) miejscowość znajdowała się pod administracją sowiecką. W latach 1941–1942 Żydzi mieszkali w utworzonym dla nich otwartym getcie. 1 listopada 1942 r. ludność żydowską wywieziono do getta w Białymstoku, skąd trafiła do obozu zagłady w Treblince.