Kolejnym dowodem ich wpływu jest fakt, że senatorzy z anektowanych terytoriów (włączając diecezję inflancką, województwo ruskie oraz województwo witebskie) odmówili udziału w kolejnych obradach senatu. Podczas gdy znikąd nie nadchodziła pomoc, a sprzymierzeni zaborcy okupowali Warszawę, aby siłą oręża wymusić zwołanie sejmu, nie było innej możliwości niż podporządkowanie się ich woli. Warszawa stała się de facto garnizonem zagranicznych mocarstw. 19 kwietnia senat zgodził się zwołać sejm walny.
Przygotowania Przygotowania do obrad sejmu walnego nie były łatwe. Biskupi Krasiński i Kajetan Ignacy Sołtyk wyrażali głośno swój sprzeciw. Obrady co najmniej 32 z sejmików ziemskich, które miały wybrać deputowanych były zakłócone. W efekcie najniższa w historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów liczba przedstawicieli – tylko około 102–111 (w zależności od źródła), pojechała na obrady do Warszawy, gdzie przedstawiciele dołączyli do 36 senatorów oraz ministrówJacek Jędruch (1998). Constitutions, elections, and legislatures of Poland, 1493–1977: a guide to their history, EJJ Books, s. 162–163, ..