Pisał też dla polskojęzycznego periodyku „Czerwony Sztandar” (dwa artykuły dotyczące fabryki, w której pracował).

Po ataku Niemiec na ZSRR, na przełomie lat 1941/1942, wrócił na ziemię krośnieńską, gdzie wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. Zakładał jej komórki na Podkarpaciu, a w lipcu 1942 na wezwanie Pawła Findera przyjechał do Warszawy, gdzie został jednym z przywódców PPR (powierzono mu funkcję pełnomocnika Komitetu Centralnego PPR na Podkarpaciu). W okresie od sierpnia 1942 do grudnia 1942 był I sekretarzem Komitetu Warszawskiego PPREncyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa, 1975, s. 495.. Od sierpnia 1942 był sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PPR w Warszawie, a od września członkiem Tymczasowego KC.

Po śmierci przywódcy PPR Marcelego Nowotki był w gronie członków KC, którzy wydali wyrok na dowódcę Gwardii Ludowej Bolesława Mołojca, jako odpowiedzialnego za śmierć NowotkiŚwiadectwa, dokumenty i argumenty, Antoni Przygoński, „Polityka” 10/1988.). W styczniu 1943 został członkiem kierowniczej „trójki” PPR wraz z Pawłem Finderem i Franciszkiem Jóźwiakiem. W lutym 1943 prowadził z ramienia kierownictwa PPR zakończone fiaskiem rozmowy z przedstawicielami Delegatury rządu w LondynieJan M. Ciechanowski: Powstanie Warszawskie, Bellona S.A., 2009, s.