Kolejny zapis historyczny z 1391 jest pisemnym poręczeniem Dobrogosta z Włościejewiek kasztelana gieckiego, który ręczył Dobiesławowi zwanemu Zadora za uwolnienie od roszczeń osób trzecich darowizny majątku w Sulejewie.
Wieś założona została w średniowieczu na prawie polskim. W 1362 król polski Kazimierz Wielki ze względu na wierną służbę Andrzeja burgrabiego pyzdrskiego i jego brata Piotra, dziedziców w Drzeczkowie, przeniósł ich wsie Drzeczkowo, Mórkowo, Sulejewo, Wolkowo oraz Łącko na prawo średzkie nadając jednocześnie tym dobrom immunitet ekonomiczny oraz sądowy.
W 1401 odnotowano, że mieszkańcy wsi Sulejewo oraz innych wsi nie stawili się na zebranie opolne. W latach 1412–1438 właścicielem we wsi był Janusz Sulewski, a w latach 1468–1491 Andrzej Sulewski. W 1420 imiennie odnotowani zostali miejscowi kmiecie Pecz oraz Marcin. W 1423 Mikołaj sołtys sulejewski toczył proces z Przybysławem Gryżyńskim. W 1468 burmistrz oraz rajcy z Osiecznej oznajmili że klasztor lubiński zawarł ugodę z Jakubem domownikiem Andrzeja Sulewskiego w sprawie prawa bliższości do majątku po bracie Jakuba. W 1526 imiennie odnotowano kmieci mieszkających we wsi – Wrzoska oraz Grada.